Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ορθόδοξος Λόγος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ορθόδοξος Λόγος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2018

Ο Χριστός και ο εθνικισμός…

06 Σεπτεμβρίου
(ο Γέροντας Σωφρόνιος μιλά για τον Χριστό και τον εθνικισμό)

Αν όπως ομολογούμε στο Σύμβολο της πίστεως ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός, ο Σωτήρας του κόσμου, ο Δημιουργός του σύμπαντος πώς μπορούμε να συμβιβάσουμε αυτή τη θεωρία μας με την ιδέα της εθνικότητας, του τόπου, της εποχής …;

Δε γνωρίζω Χριστό Έλληνα, Ρώσο, Άγγλο, Άραβα … Ο Χριστός είναι για μένα το παν, το υπερκόσμιο Είναι.

Στην Γραφή αναφέρεται συχνά ότι ο Χριστός πέθανε για όλο τον κόσμο, για τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων. Μόλις περιορίσουμε το πρόσωπο του Χριστού μόλις το κατεβάσουμε στο επίπεδο των εθνοτήτων, χάνουμε το παν και βυθιζόμαστε στο σκοτάδι. Τότε ανοίγει ο δρόμος προς το μίσος ανάμεσα στα έθνη, προς την έχθρα μεταξύ των κοινωνικών ομάδων.

Όποιος αγαπά τον Χριστό αφομοιώνει και φέρει μέσα του τα αισθήματα που είχε ο Ιησούς Χριστός, ζει την ανθρωπότητα ως ένα Αδάμ, προσεύχεται για τον «Αδάμ παγγενή». Ιδού ο αληθινός Χριστιανισμός.

Ο Χριστός είναι ο άπειρος Θεός. Δε σταυρώθηκε μόνο για τους πιστούς, αλλά για όλους τους ανθρώπους, από τον Αδάμ ως τον τελευταίο που θα γεννηθεί από γυναίκα. Να ακολουθεί κάποιος τον Χριστό, σημαίνει να πάσχει, για να θεραπευθεί και να σωθεί ολόκληρη η ανθρωπότητα. Δεν μπορεί να είναι διαφορετικά.



Πηγή: Αρχιμ. Σωφρονίου, Περί Πνεύματος και Ζωής, Έσσεξ Αγγλίας 1995,


Πηγή: antexoume 
Περισσότερα
By στις 06 Σεπτεμβρίου Δεν υπάρχουν σχόλια: Edit
Ετικέτες , , ,

Μην κατηγορείτε τον Χριστό για τις αμαρτίες των χριστιανών

06 Σεπτεμβρίου
Η Εκκλησία πολλές φορές σκανδαλίζει γιατί έχει ανθρώπους οι οποίοι δεν είναι τέλειοι, ήρωες, αψεγάδιαστοι, αλλά αμαρτωλοί, ανήθικοι, εμπαθείς.

Είναι σαν να πηγαίνουμε σε ένα νοσοκομείο και να σκανδαλιζόμαστε επειδή μέσα στο νοσοκομείο υπάρχουν άρρωστοι. Μα, ακριβώς γι'αυτό βρίσκονται εκεί οι άρρωστοι (μέσα στο νοσοκομείο) για να βρούνε γιατρειά.

Μην ξεχνούμε ποτέ, ότι ο Χριστός δεν προσδοκά από εμάς την αναμαρτησία, γιατί γνωρίζει ότι δεν είναι εφικτή. Αυτό που μας λέγει ο Χριστός είναι να αναγνωρίσουμε την αρρώστια μας, την ατέλειά μας, και να Του ζητήσουμε βοήθεια, να ακολουθήσουμε τον δικό Του τρόπο θεραπείας.

Βεβαίως οι άνθρωποι που θέλουνε να πολεμήσουν τον Χριστό, επειδή δεν βρίσκουν κάτι το μεμπτό σ'Αυτόν, προβάλουν τα λάθη, τα πάθη των χριστιανών. Αυτό όμως είναι και πάλι λάθος.

Δεν βλέπουν την Εκκλησία, αλλά κάποια μέλη της Εκκλησίας που ίσως έσφαλαν, αμάρτησαν και έχουνε μία ζωή η οποία δεν συμβαδίζει με την χριστιανική τους ιδιότητα.

Είναι λάθος όμως να κατηγορώ ολόκληρη την Εκκλησία και να την απαξιώνω, απαξιώνοντας και τον ίδιο τον Σωτήρα Χριστό. Είναι σαν να προσπαθώ να κατηγορήσω το νοσοκομείο, επειδή υπάρχουν ασθένειες. Βεβαίως οι ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις είναι επικίνδυνες και πρέπει να λαμβάνεται μέριμνα από το νοσοκομείο, όμως δεν φταίει το νοσοκομείο επειδή υπάρχουν ασθένειες στον κόσμο γενικότερα.

Νομίζω ότι πολλοί άνθρωποι κατακρίνουν την Εκκλησία και την απορρίπτουν γιατί την φοβούνται. Φοβούνται ότι μπορεί να λέγει την Αλήθεια, ότι μπορεί να έχει την Αλήθεια.

Επειδή όμως η Αλήθεια δεν βολεύει, καλύτερα να την αναθεματίσουμε, παρά να την ακολουθήσουμε.

Και επειδή κουσούρια στην Αλήθεια δεν μπορούνε να βρούνε, προβάλουν τα κουσούρια αυτών που πιστεύουνε στην Αλήθεια ώστε να πείσουν "εαυτούς και αλλήλους" ότι δικαιολογημένα δεν πιστεύουνε.

Δεν έχουμε καταλάβει ότι τα κουσούρια μας, οι αμαρτίες μας, δεν μας στερούν την Αλήθεια. Την Αλήθεια την στερούμαστε όταν δεν παραδεχτούμε τα κουσούρια και τις αμαρτίες μας.

Ο Χριστός και στην επίγεια ζωή του δεν έκανε παρέα με τέλειους ανθρώπους, αλλά με ανθρώπους που είχανε κουσούρια και αδυναμίες. Οι μαθητές γίνανε απόστολοι όχι γιατί ήταν τέλειοι, αλλά γιατί είχανε απλότητα και ταπείνωση.

Εάν δούμε τα συναξάρια της Εκκλησίας είναι γεμάτα από ρέμπελους, από ανήθικους, από αμαρτωλούς, από εμπαθείς ανθρώπους που μετανόησαν, που πάλεψαν με τους δαίμονές τους και τον Θεό.


Ένας μικρός σπόρος αυτομεμψίας χρειάζεται, να θαφτεί μέσα στην φυλακή-κόλαση του εγώ μας, για να καρποφορήσει η ελευθερία-παράδεισος της μετανοίας.


Πηγή: inpantanassis
Περισσότερα
By στις 06 Σεπτεμβρίου Δεν υπάρχουν σχόλια: Edit
Ετικέτες , , ,

Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου 2018

Ἡ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι ὁ πολύτιμος θησαυρός, ὁ ὁποῖος δέν σπαταλᾶται καί οὐδέποτε φθείρεται.

05 Σεπτεμβρίου
Εἶναι ή ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ. Δέν ἀποσιωπᾶται καί δέν κρύπτεται, ἀλλά ἐλευθερώνει καί σώζει ἐκείνον ὁ ὁποῖος τήν ἀναζητεῖ.

Μακάριος καί πανευτυχής εἶναι ό ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος μελετᾷ καί ἐμβαθύνει καί ἀπολαμβάνει τόν νόμον καί τάς εντολάς τοῦ Θεοῦ. Μακάριος καί εὐλογημένος εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος μέ πολύν πόθον προσκολλᾶται εἴς τόν θεϊκόν Νόμον, ὥστε ό νοῦς του νά στρέφεται συνεχῶς εἴς αὐτόν καί νά μελετᾷ αὐτόν ἡμέρας τε καί νυχτός.
Μακάριος εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἀναγιγνώσκει συνεχῶς πνευματικά βιβλία μετά προθυμίας και επιμελείας. Αὐτός θα ἔχῃ ὅπως δήποτε τήν οὐράνιον χάριν,διότι μέ τήν συνεχῆ έπιμέλειαν καί ἀνάγνωσιν,κάποιαν ἡμέραν θά δυνηθῇ νά κατανοήση και τά βαθέα πνευματικά νοήματα τῶν λόγων τοῦ Εὐαγγελίου.

Γνώριζε ὅμως κάτι πολύ σημαντικό. Διά να προσελκύσωμε την χάριν και την βοήθειαν τοῦ Θεοῦ, πρέπει νά προϋπάρχῃ ή ἀρετή τῆς ταπεινώσεως.Διότι ὁ Θεός,
΄΄ ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν΄΄ (Ἰακώβου 4, 6)

Ὅταν θέλῃς να μελετήσῃς τά λόγια τοῦ Θεοῦ ζήτησέ Του με ταπείνωσιν να σοῦ ἀνοίξῃ τήν διάνοιαν καί τήν καρδίαν διά νά κατανοήσῃς ὀρθά καί ἐπακριβῶς τά Ἅγια λόγια Του.Τύπωσε ταπεινά εἴς τό μέτωπό σου τό σημεῖον τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ, ὥστε νά φυγαδευθῇ μακρυά κάθε διαβολική ἐνόχλησις διά νά μήν περιπέσῃς εἴς τήν πλάνην καί παρερμηνείαν τοῦ Ἁγιογραφικοῦ ἀναγνώσματος. Το σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἀπομακρύνει τον διάβολον.

Κύριε, ὅπλον κατά τοῦ διαβόλου, τόν Σταυρόν σου ἠμίν δέδωκας, φρίττει γάρ καί τρέμει, μή φέρων καθορᾶν αὐτοῦ τήν δύναμιν. Ὅτι νεκρούς ἀνιστά, καί θάνατον κατήργησε. Διά τοῦτο προσκυνοῦμεν, τήν ταφήν σου καί τήν ἔγερσιν.


ΑΠΟ: ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΑΧΙΛΛΕΩΣ


Πηγή: el.gr
Περισσότερα
By στις 05 Σεπτεμβρίου Δεν υπάρχουν σχόλια: Edit
Ετικέτες , ,

Σχόλιον Τῆς Ἁγίας Γραφῆς

Σχόλιον Τῆς Ἁγίας Γραφῆς

Ἁγία Γραφή εἶναι τμῆμα τῆς Ἱερὰς Παραδόσεως καὶ ἡ Ἱερὰ Παράδοση εἶναι ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ, ποὺ δόθηκε στοὺς ἁγίους "ἅπαξ" τὴν ἡμέρᾳ τῆς Πεντηκοστῆς καὶ παραμένει ὡς ἀτίμητος θησαυρὸς καὶ διαφυλάσσεται στὴν Ἐκκλησία. Καὶ ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι μία ἀφηρημένη ἔννοια, ἀλλὰ ἡ κοινωνία τῶν ἁγίων μὲ τὸν Χριστό.
Οἱ ἅγιοι Πατέρες εἶναι ἐκφραστὲς καὶ φορεῖς αὐτῆς τῆς Ἱερᾶς Παρακαταθήκης, εἶναι ἡ συνέχεια τῆς Πεντηκοστῆς μέσα στὴν Ἱστορία."

Ὅταν λέμε Ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ ἐννοοῦμε κυρίως καὶ πρὸ παντὸς τὴν φανέρωσῃ τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο.

Ὁ Θεὸς φανερώνει τὸν ἑαυτό Του καὶ τὸ θέλημά Του στοὺς καθαροὺς καὶ ἁγίους ἀνθρώπους, γιατὶ αὐτὸ ἦταν ἀναγκαῖο γιὰ τὴν σωτηρία.

Αὐτὴ ἡ Ἀποκάλυψη παραδόθηκε ἀπὸ τοὺς ἁγίους στὰ πνευματικά τους παιδιά.
Γι' αὐτὸ ἡ Ἀποκάλυψη συνδέεται στενὰ μὴ τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία. Δὲν εἶναι ἄλλο ἡ διδασκαλία καὶ ἄλλο ἡ Παράδοση.

Ἡ Παράδοση δὲν εἶναι ἁπλῶς ἡ διδασκαλικὴ μετάδοση τῆς Ἀποκαλύψεως ἀπὸ τὴν μία γενιὰ στὴν ἄλλη, ἀπὸ τὸν ἅγιο στὰ πνευματικά του παιδιά, ἀλλὰ εἶναι κυρίως ἡ πνευματικὴ μύηση στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἡ μέθεξη τῆς θεώσεως. Παράδοση εἶναι ἡ ἀδιάλειπτη ἐνέργεια τοῦ Παναγίου Πνεύματος μέσα στὴν Ἐκκλησία".

Ὅποιος ἐνώνεται μὲ τὴν Ἐκκλησία καὶ ζῇ μέσα σ' αὐτήν, ἀλλοιώνεται, ἀναγεννᾶται καὶ κατ' αὐτὸν τὸν τρόπον παραλαμβάνει τὴν Παράδοση, γίνεται Παράδοση.
Ὁ τόπος λοιπὸν τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως εἶναι τὸ μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας.
Ὅπως ἔχει παρατηρηθῆ πολὺ σωστά, "ἡ μορφὴ αὐτὴ εἶναι ἡ πιὸ πολύτιμη, γιατί εὔκολα διαφυλάσσεται καὶ εὔκολα χρησιμοποιεῖται.

Ἄν ἀπομονωθῇ ὅμως ἀπὸ τὸ ρεῦμα τῆς Ἱερὰς Παραδόσεως, ἡ Γραφῆ δὲν μπορεῖ νὰ γίνῃ κατανοητῇ ὅπως πρέπει μὲ καμμιὰ ἐπιστημονικὴ ἔρευνα".

Μὲ ἄλλα λόγια ἂν δὲν κατηγοροῦσαν οἱ διάφοροι ψευδάδελφοι τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, ἴσως δὲν θὰ εἴχαμε πολλὲς Ἐπιστολὲς καὶ πολλὲς ἑρμηνεῖες τῆς πνευματικῆς ζωῆς αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι δὲν θὰ τίς γνωρίζαμε, ἢ ὅτι θὰ ἔπαυε νὰ ὑπάρχῃ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο στὴν Ἐκκλησία, ἢ ὅτι θὰ χανόταν ἡ Ἐκκλησία.

Ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι μία πτυχῆ αὐτῆς τῆς Ἀποκαλύψεως - Παραδόσεως.

Ὑπάρχουν καὶ ἄλλες πτυχὲς τῆς Παραδόσεως.

Αὐτὲς εἶναι τὰ ἔργα τῶν ἁγίων Πατέρων, οἱ ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν Συνόδων, τὰ μυστήρια, ἡ λατρεία τῆς Ἐκκλησίας.

Ἔργα ἀκόμη τῆς Παραδόσεως ἢ ἐκφράσεις της εἶναι οἱ λειτουργικὲς τέχνες, ἡ ἁγιογραφία, ἡ Βυζαντινὴ μουσικὴ κ.λ.π.

Γι' αὐτὸ ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι σεβόμαστε αὐτὲς τίς ἐκφράσεις τῆς Παραδόσεως γιατί παραδόθηκαν ἀπὸ τοὺς ἁγίους.

Ὅμως δὲν αὐτονομοῦνται, δὲν ξεχωρίζονται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, οὔτε ἀπολυτοποιοῦνται.

Ὅλες οἱ λειτουργικὲς τέχνες, τὰ ἤθη τῆς λαϊκῆς εὐσεβείας... λαμβάνουν πραγματικὴ ἀξία ὅταν συνδέονται μὲ τὴν λειτουργικὴ ἀτμόσφαιρα καὶ κυρίως μὲ τὴν ἐσωτερικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας ποὺ εἶναι ἡ μετάνοια, ἡ συντριβή, ἡ κατάνυξη, ἡ νήψη..."

Μὲ τὰς λέξεις <Ἁγία Γραφὴ> νοεῖται τὸ θεόπνευστον ἱερώτατον βιβλίον, τὸ ὁποῖον διὰ χειρὸς ἀνθρώπων κατέγραψε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον καὶ παρέδωκεν ὡς πολυτιμοτάτην κληρονομίαν εἰς τὸ ἀνθρώπινον γένος. Εἰς τὴν Καινὴν Διαθήκην τὰ θεόπνευστα βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὀνομάζονται <Γραφαὶ Ἅγιαι> ἢ ἁπλῶς <Γραφαὶ> ἢ καὶ <῾Ιερὰ Γράμματα>.

Αὐτὸς οὗτος ὁ Κύριος ἐχρησιμοποίησεν εἰς πολλὰς περιστάσεις τὴν λέξιν <Γραφαὶ> ἢ τὸ ταύτοσημον ρῆμα <γέγραπται>, διὰ νὰ χαρακτηρίσῃ ὡς θεόπνευστα ἔργα καὶ ἀπολύτως ἀξιόπιστα τὰ βιβλία τῆς Παλαιὰς Διαθήκης (Ματθ. κα' 42, Μάρκ. ιβ' 10, 24, Λουκ. κδ' 27, δ' 4, 8, Ἰωάν. β' 22, ι' 35, Πράξ. η' 32, Ρωμ. α' 2, Γαλάτ. γ' 10, 13, 22, ᾿Ιακ. β' 8, Α' Πέτρ. β' 6 κ.ἀ.).

Εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην ὀνομάζονται <Ἱερὰ Βίβλος ἢ <Βιβλία Ἅγια» (Β' Μακκαβ. η' 23, Α' Μακκαβ. ιβ' 9, Δανιὴλ θ' 2 κ. ἀ.).

Ἡ Ἁγία Γραφὴ λέγεται καὶ Διαθήκη.

Ἡ λέξις διαθήκη σημαίνει γενικῶς τὴν γραπτήν, τὴν ἰδιόχειρον ἢ ἐνώπιον συμβολαιογράφου, ἐπὶ παρουσίᾳ ἀξιοπίστων μαρτύρων, δήλωσιν τῆς βουλήσεώς τινος περὶ τοῦ τρόπου διαθέσεως τῆς περιουσίας του. Σημαίνει ἀκόμη καὶ τὰς συμβουλάς, τὰς ὑποθήκας μιᾶς προσωπικότητος πρὸς ζῶντας ἢ καὶ μεταγενεστέρους. Ἐκ τρίτου δὲ σημαίνει ἔγκυρον συμφωνίαν μεταξὺ δύο προσώπων (Γενέσ. κα 27, 32, Α' Βασιλ. κγ' 18, ῾Ησ. κη' 15 κ.ἀ.).

Ἡ Ἁγία Γραφῆ ὀνομάζεται Διαθήκη, πρῶτον μὲν ὡς συμφωνία μεταξὺ τοῦ Θεοῦ ἀφ' ἑνὸς καὶ τῶν ἀνθρώπων ἀφ' ἑτέρου, καθ' ἣν ὁ μὲν Θεὸς ὑπέσχετο τὴν προστασίαν καὶ τὰς δωρεάς Του, οἱ δὲ ἄνθρωποι ἀνελάμβανον τὴν ὑποχρέωσιν νὰ συμμορφωθοῦν πρὸς τὸ θέλημά Του (Γενέσ. θ' 11, ιζ' 7, ᾿Εξοδ. ιθ' 5, 6, κγ' 22, κδ' 7, 8, Δεύτερον, ζ' 9, 12 κ. ἀ).

Δεύτερον· ὡς διάθεσις ἀγαθῶν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους (᾿Εξοδ. στ' 4, Κρίτ. 6' 1 κ. ἀ.). Τρίτον καὶ κυριώτερον ὁ ὅρος Διαθήκη χρησιμοποιεῖται πρὸς ἔκφρασιν τῆς βουλῆς τοῦ Θεοῦ, τοῦ θείου θελήματος (Γενέσ. ιζ' 9, 10, ᾿Εξοδ. λδ' 27, Δεύτερον, δ' 13, 14, ἐ' 2, 8-21, Ψαλμ. μθ' 16, ρδ' 8, ῾Ησ. νθ' 21, Πράξ. ζ' 8 κ. ἀ.).

Ὁ Θεὸς δηλαδὴ ἐν τῷ ἀπείρῳ αὐτοῦ τελειότητι εἶναι ὁ μόνος ἀπόλυτος καὶ ἀπολύτως αὐθεντικὸς νομοθέτης, ὁ ὁποῖος ἐξαγγέλλει τὴν θείαν Του βουλὴν ὡς νόμον ρυθμιστικὸν τῆς ἐσωτερικῆς καταστάσεως καὶ ἐξωτερικῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων, προαναγγέλλων συγχρόνως καὶ τὸν δίκαιον καταλογισμόν, ὁ ὁποῖος, διὰ μὲν τοὺς δικαίους εἶναι ἡ ἀμοιβή, διὰ δὲ τοὺς ἀμετανόητους πονηροὺς ἡ τιμωρία (῾Ησ. α' 18, 19, Ματθ. κε' 46, Ρωμ. β' 9-11 κ.ἀ). 

Ἡ Ἁγία Γραφὴ διαιρεῖται εἰς δύο μεγάλα μέρη· εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην (Π. Δ.), τὴν περιέχουσαν τὰ θεόπνευστα πρὸ Χριστοῦ βιβλία τοῦ Μωυσέως, τῶν προφητῶν καὶ τῶν ἄλλων θεοπνεύστων συγγραφέων, καὶ εἰς τὴν Καινὴν Διαθήκην (Κ. Δ.), τὴν περιλαμβάνουσαν τὰ ἔργα τῶν Ἀποστόλων, ἀπὸ τοῦ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγελίου μέχρι καὶ τῆς Ἀποκαλύψεως τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου.


Ἀπὸ ἀπόψεως χρονικῆς διαρκείας, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐγράφησαν αἱ δύο Διαθῆκαι, εἶναι γνωστὸν ὅτι τὰ μὲν βιβλία τῆς Π. Δ. συνεγράφησαν ἀπὸ τοῦ 15ου μέχρι καὶ τοῦ 2ου π. Χ. αἰῶνος, τὰ δὲ τῆς Κ. Δ. ἐγράφησαν κατὰ τὸν πρῶτον μετὰ Χριστὸν αἰῶνα, καὶ συγκεκριμένως εἰς διάστημα μικρότερον τῶν πεντήκοντα ἐτῶν, πιθανώτατα ἀπὸ τοῦ 50 μέχρι καὶ τοῦ 90 μ. Χ.


Πηγή: bibles.gr
Περισσότερα
By στις 05 Σεπτεμβρίου Δεν υπάρχουν σχόλια: Edit
Ετικέτες , , ,